۱۳۸۹ بهمن ۸, جمعه

درد نامه اول


به نام دوست
     سلام!
     من و سرزمین بی قراریهایم...
     سرزمین عشق!
     سرزمین کودکانه ام!
     سرزمینی که بارها و بارها به دست ویرانگران عشق به نابودی کشیده شد...!
     دلم گرفته است...امید زنده است/
     دوباره خواهمت ساخت دنیای کودکی ام
     گرچه ساختنت در این خفقان سخت خواهد بود...





          اگه قلبمو شکستي...
     اگه قلبمو شکستي به فداي يک نگاهت
          اين منم چون گل ياس نشستم سر راهت
               تو ببين غبار غم رو که نشسته بر نگاهم
                    اگه من نمردم از عشق تو بدون که روسياهم
                         اگه عاشقي يه درده چه کسي اين درد نديده 
                              تو بگو کدام عاشق رنج دوري رو نديده
                                   اگه عاشقي گناهه ما همه غرق گناهيم
                                        ميون اين همه آدم يه غريب و بي پناهيم
                                             تو ببين به جرمه عشقت پره پروازمو بستند
                                                  تو نديدي منه مغرور چه بي صدا شکستم




در کـودکـــي آرزو شـدي دلــــها را
بــازي دادي دلــــخوشي فــــردا را
ما پير شديم و دور خود مي گرديم
...
اي چرخ و فلک ! به باد دادي ما را



افسوس که زود گذشت آنچه که امروز حسرتش را در دل داریم...
پ.ن : سرزمین بی قراری از امروز هوای تازه دارد




 برای نظر دادن اینجا کلیک نمایید
نظرات